Dolf Jansen: Kritische kinderen

Dolf Jansen is cabaretier, en radio- en tv-presentator.

Door een combinatie van voortplanting en het lot ben ik gezegend met meerdere kinderen. 2, bij laatste telling. Een van het ene model, een van het andere....eigenlijk heb je dan alles. En kun je stoppen. Of eigenlijk beginnen, want na voortplanting (en bevalling!) begint het pas echt. Qua opvoeden. Zeker tegen de tijd dat je kinderen zo’n jaar of 10, 12 zijn (dat zijn ze, bij mij) en zeker als je kinderen kritisch in de wereld staan (dat staan ze, bij mij). Eigenlijk werkt het in die situatie 2 kanten op: het kind denkt bij alles dat de ouders bedenken - willen, opdragen - een variant op ‘oh ja, en waarom dan?’, vaak nog aangevuld door een zin als ‘ik wil eigenlijk liever....’ of ‘ja, maar ik moet eerst even...’. Vooral die laatste puntjes worden met de meest creatief-bedachte zaken gevuld. Deze Donald Duck uitlezen. Een appel eten. Die ene bal zoeken (niet te verwarren met de zeven andere ballen die in het zicht liggen, meestal daar waar ik straks ga struikelen). Mijn huiswerk maken. Yeah right....

Als ouder, en zeker als vader, die wegens geslacht toch even wat minder empathisch vermogen bezit, probeer je je kind(eren) in elk geval zo nu en dan zover te krijgen dat ze doen wat jij wilt, wat jij belangrijk vindt, DAT ZE GEWOON ZO NU EN DAN HEEL EVEN HET IDEE GEVEN DAT ZE WEL NAAR JE LUISTEREN!! Sorry.

En nu mijn nieuwe inzicht: het heeft geen nut. Als je, zoals ik, kinderen heb die kritisch zijn, die zelf nadenken, is het hoogst haalbare dat ze gaan begrijpen dat hun handelen consequenties heeft, dat wat ze doen (of niet doen!) gevolgen heeft, voor hen zelf, voor de mensen om hen heen. En verder moet je ze hun gang maar laten gaan. Deze wereld heeft heel erg behoefte aan mensen die zelf nadenken, dat weet ik zeker. En opvoeden heeft dus geen enkele zin.