Home > Inspiratie > BN'ers over opvoeden > John de Wolf
John de Wolf: Voetballers en kinderen, ze zijn allemaal verschillend
John de Wolf is ex-profvoetballer en nu coach van WKE. Hij is vader van Rodney (22), Desley (19) en Stacey (16).
Als coach van een elftal merk je dat iedere speler zijn eigen benadering vraagt. Bij de één helpt een aai over de bol meer dan honderd woorden, met een ander moet je juist heel veel praten. Het is echter wel belangrijk dat je voor de spelers één lijn trekt. Regels zijn regels. Zodat iedereen weet waar hij zich aan te houden heeft. En zo werkt het met kinderen ook. Duidelijkheid, een terechtwijzing maar zeker ook een compliment.
Ik ben een man van weinig woorden. Toch weet iedereen, kinderen én spelers, wat ze aan me hebben. Sinds vier jaar ben ik gescheiden en wonen alle drie de kinderen bij hun moeder. Ik woon op 25 kilometer afstand, dus zomaar even binnenlopen is er, gezien ieders drukke dagelijkse bezigheden zoals werk, school, sport enzovoort, niet bij. Het is daarom heel belangrijk om een goed contact met zowel mijn kinderen als mijn ex-vrouw te onderhouden. Beiden zijn en blijven we de ouders en opvoeders van onze kinderen. Samen met haar overleg ik mogelijke knelpunten waar zij tegen aan loopt en dingen die kinderen in een leeftijd naar het volwassen worden tegenkomen.
Onze drie kinderen zijn heel verschillend en vergen een andere benadering. De jongens werken, zijn zelfstandig en hebben gezien hun leeftijd en verantwoordelijkheid steeds minder 'opvoeding' nodig. Bij hen is het meer sturen, begeleiden en samen kijken wat het beste is. Toch blijft er ondanks hun zelfstandigheid bij mij de 'angst' dat er iets met hen gebeurd. In het weekend kijk ik 's morgens altijd meteen op mijn mobiel... geen bericht, goed bericht. Tegenwoordig is uitgaan niet zonder gevaar (kijk naar de recente gebeurtenissen in Hoek van Holland).
Stacey is de jongste. Om het weekend is ze bij mij. Zij zit op school en is beland in een leeftijd van ontdekken en uitproberen. Heel anders dan toen ze 12-13 jaar was. Dat hoort er nu eenmaal bij. Daarin is mijn rol als opvoeder erg belangrijk. Ik begeleid, coach en ik bepaal samen met mijn ex-vrouw wat wel en niet kan en vertel mijn dochter ook waarom. Zo moet ik mijn rol als vader bij alle drie de kinderen steeds anders invullen; de één heeft aan één woord en een blik al voldoende, terwijl de ander meer aandacht en uitleg vergt. En zo gaat het ook in de voetballerij.